Wins and Losses

In medicine, you win some battles and you lose some.

But what keeps you awake at night is never the wins. 

It's the losses. 

Selfishness

اینو واسه یه دوست نوشتم. گفتم اینجا هم بگذارم

No one feels like they're selfish

Why do people break up with cocaine addicts? Or alcoholics?
When it comes to the final showdown and their partner walks out (if the addict is awake and aware), if they are told "I'm leaving because you love to snort more than you love me" what do these addicts feel like? Do they feel like "yeah"? No. They say, oh, it's a problem I'm dealing with (addiction is a psychiatrically recognised condition), of course I love you.
But why is that untrue? Because when people introspect, they never find themselves selfish, or loving cocaine more than their loved ones. Which is why this level of introspection is useless, actions speak the facts loud and clear.

Some people have kids, some have mentally disabled children, some have a bad back, some have diabetes, some have phobias. Everyone has issues in their lives.
When people apply for a job, there's always one question in the application form, "Do you have any personal conditions or illnesses that might affect your work?" If people have a kid who needs dropping off at school and can't have transport arranged, they shouldn't agree to being at work at 7 am. If they do, is there a difference between the lie they have told "I will be at work at 7am" and the person who goes out clubbing and is hungover and unable to wake up? No.

This is true of all relationships. If a "new" problem arises, we seek help from our colleagues/friends/family. But if a problem is becoming an issue that is going to affect us long term, no matter what the problem, we have to address it and inform others about how it's likely to affect us. If we don't that means we value our "need to avoid addressing the issue" more than we value others' need to know what they're doing with their lives.

The most fundamental sin in Islamic tradition is self-worship, or selfishness. The most fundamental deadly sin in Christian tradition is pride. The five cardinal sins of Buddhism are killing one's parents, harming/killing spiritual teachers and creating schism in society.
They all refer to the root of all evil, that "I" matter more than "you". That my "life" is more valuable. My "race" is more valuable etc.

People never feel like they're selfish. The most selfish person, when asked why they do selfish things, they always find justification. But the truth is no justification is ever acceptable for an issue unless the issue was "unknowable" when arrangements were being made. As the basic ethical tenet goes: one is responsible for the predictable consequences of one's actions.

If the task is picking up something heavy (say 150 kgs.) and four people promise to do it, then none can do it because one is petite, one has muscular dystrophy, one has severe chronic back pain and one decided to get drunk the day before, they are all equally "guilty" and "selfish" to not value the task-giver's time when making the promise.
Having a medical condition, does not justify selfishness. If one can't do a task, for any reason, they have to make it crystal clear. If they don't, it doesn't matter what the reason is. As long as the issue was foreseeable/predictable, it's their fault. And it is the person's responsibility when making an agreement with anyone, to make clear exactly what their limitations are.

When one does a bad deed such as breaking an agreement, their inability to do what they promised at the time is never excused by the severity of their issue. If a surgeon knows he faints if he hasn't drunk enough water and doesn't drink and goes into theatre and causes someone's death, he's committed manslaughter. Just like a drunk driver.

When new issues arise in our lives, we help our families/friends/colleagues when they need a helping hand. It's part of being moral, to treat others as we would like to be treated ourselves.

Evil people don't exist, people who do bad things do. Some do it because they can't stop the urge to enjoy/do something even though it harms others, some do it because they have been damaged psychologically and prefer doing the bad deed to quench some form of desire or aversion from phobia.
When anyone does anything bad, it is very hard to admit they have been selfish. The knee jerk reaction is to bring up the excuse. It takes courage and honesty to face one's selfishness and addressing it. But again, admitting this defies pride which is why few people are able to do.

Ethical people overcome their selfishness and value other people as much as themselves. Saints, those who value all others more than themselves, are a different story. A story that is trite to say, but life changing to behold.

Happenstance

...when I had to surrender my clothes and in turn inherited the worn-out rags of an inmate who had already been sent to the gas chamber immediately after his arrival at the Auschwitz railway station. Instead of the many pages of my manuscript, I found in a pocket of the newly acquired coat one single page torn out of a Hebrew prayer book, containing the most important Jewish prayer, Shema Yisrael. How should I have interpreted such a "coincidence" other than as a challenge to live my thoughts instead of merely putting them on paper?


A bit later, I remember, it seemed to me that I would die in the near future. In this critical situation, however, my concern was different from that of most of my comrades. Their question was, "Will we survive the camp? For, if not, all this suffering has no meaning." The question which beset me was, "Has all this suffering, this dying around us, a meaning? For, if not, then ultimately there is no meaning to survival; for a life whose meaning depends upon such a happenstance—as whether one escapes or not—ultimately would not be worth living at all."


- Viktor Frankl, Man's Search for Meaning

on Jung

"Though aware that our species and our planet are in grave peril from our own unconsciousness, he remained cautiously optimistic to the end. He believed that nothing essential is ever lost because its matrix is ever present among us and can always be recovered by those 'who have learned the art of averting their eyes from the blinding light of current opinions and close their ears to the noise of ephemeral slogans'. In a letter to M. Serranno (14 September 1960) written during the last year of his life he quoted the consolation given by an old alchemist to his disciple: 'No matter how isolated you are and how lonely you feel, if you do your work truly and conscientiously, unknown friends will come and seek you.' And a Chinese adage: 'The right man sitting in his house and thinking the right thought will be heard a hundred miles distant.'

The conclusion of the same letter provides a fitting epitaph: I tried to find the best truth and the clearest light I could attain to, and since I have reached my highest point and can't transcend any more, I am guarding my light and my treasure ... It is most precious not only to me, but above all to the darkness of the creator, who needs Man to illuminate his creation. If God had foreseen his world, it would be a mere senseless machine and Man's existence a useless freak. My intellect can envisage the latter possibility, but the whole of my being says 'No' to it."


Excerpt From: Anthony Stevens. “Jung: A Very Short Introduction.”

Tempestuous

If we are not striving for equality, in heaven's name for what are we living? I regard it as cowardly and dishonest for any of our colored men to tell white people or colored people that we are not struggling for equality. ... Yes, my friends, I want equality. Nothing less. ... Now catch your breath, for I am going to use an adjective: I am going to say we demand social equality.... I am no wild beast, nor am I an unclean thing.
Rise, Brothers! Come let us possess this land. ... Be discontented. Be dissatisfied. ... Be as restless as the tempestuous billows on the boundless sea. Let your discontent break mountain-high against the wall of prejudice, and swamp it to the very foundation....
- John Hope

From: Howard Zinn, A People's History of the United States

آزادی - فردیت یا محو فردیت

و مضمونا گفت (+)
برای ما مفهوم فردیت و آزادی، مفاهیمی هستند غیر قابل گسیختن از هم.
و نمی فهمیم چگونه اکثریت جوانان در حکومت های تمامیت خواه فاشیستی با شرکت ذیل یک پرچم و با لباس متحد الشکل حس میکردند در ره آزادیند.
برای کمک به فهم دانشجویانم میگویم تصور کنید حس خودتان را وقتی در یک کنسرت راک هستید.

همین

دوباره نوشتن

عقب انداختن فایده نداره
باید دوباره نوشت

دوباره سلام

از عشق

برای یکی از دوستان مینوشتم:

مهمترین علامت عشق الان برام احساس خلأ دائمی حضوره
و همیشه اینکه ای کاش بود و میشد باهاش صحبت کرد...

پ.ن. تأهلیدم.
پ.پ.ن. دوستی این آیه را به خاطرم انداخت. چقدر خوبه: اعلموا أنما الحیوة الدنیا لعب و لهو و زینة و تفاخر بینکم و تکاثر فی الأموال و الأولاد کمثل غیث أعجب الکفار نباته ثم یهیج فتراه مصفرا ثم یکون حطاما و فی الآخرة عذاب شدید و مغفرة من الله و رضوان و ما الحیاة الدنیا إلا متاع الغرور.

ساء ما تحکمون

سخت معامله ایست
و تلخ
وقتی با کسی با دل معامله میکنی
و او معامله با پول میکند با تو
گاهی پول کاغذی
این بار پول شان اجتماعی

چرا به مراسم فارغ التحصیلی نرفتم؟

این سوال را تعداد زیادی از دوستانم از من کرده اند. برای همین خواستم کمی افکارم را جمع و جور کنم و اینجا بنویسم.
دلایل ریز و درشت زیاد دارم. چیزهایی که شخصی است ولی اصلی ترین دلیلی که باعث شده بود از مدتها پیش به فکر نرفتن باشم این بود:
یک چیزی در فرهنگهای مختلف هست به نام rite of passage که این خیلی کاربردها داره. یکی از کاربرد هاش اینه که در حقیقت علامت تغییر از یه طبقه یا وضعیت به وضعیت یا طبقه دیگریه.
برای من تقریبا واضحه که مراسم فارغ التحصیلی خصوصا در رشته پزشکی فقط جشن اینکه آخیش تمام شد درسمان نیست. بلکه یه طور امضای این مسئله هم هست که دیگر "پزشک" شدیم. حالا چرا من این را دوست ندارم؟
چون نمیخوام متعلق به جامعه پزشک ها بشم. من یقین دارم که اگر میرفتم خیلی خیلی لذت میبردم از اینکه به طبقه اساتیدم پیوسته ام. دیگر "دکتر" شده ام.
برای من پزشک شدن دو وجه دارد:
یکی وجه داشتن مجموعه ای از داده ها و شیوه نگرشی به انسان که نتیجه پنج سال مطالعه دانش پزشکی و شرکت در محافل پزشکی است. این وجه برای من دوست داشتنی است و از همین جهت خوشحالم که "دکتر" شده ام.
وجه دیگر اما تعلق به جامعه پزشکان است. این وجه را دوست ندارم. من وفاداریم به جامعه پزشکان نیست. به مردم عادی است. جامعه پزشکان تا جایی که من میدانم تنها رشته ای است که متشکل از فارغ التحصیلان آن رشته است که تعداد ورودی های آن رشته را تعیین و محدود میکند. با اینکه همه رشته ها بر اساس عرضه و تقاضا پیش میروند و معمولا تعداد فارغ التحصیلان در آن رشته بیش از شغل های موجود برای آن است (اگر شغلی پر درآمدی باشد) پزشکی اینطور نیست. پزشکان همه جا تعداد دانشجوهای پزشکی را محدود میکنند تا جایی که میتوانند (و طبعا کمی اشتباه همیشه هست) و این یک موقعیت خاص است

چرا نمیخواهم به جامعه پزشکان بپیوندم؟ چون این پیوستن و این وفاداری به این جامعه - لاجرم چشمانم را نسبت به کم کاری و ظلم های این جامعه خواهد بست. من خودم را بهتر از هر کس دیگری میشناسم.
من میخواهم پزشکی باشم که در راه سلامت جامعه و مریضهایش از هیچ کس پروا نکند. این بنده خدا را ببینید. گفته که اسب سواری خطرش از اکستازی بیشتر است. (ظن من اینه که راست میگه - هر چند خودم تحقیقات را نگاه نکرده ام) و پاسخی که میگیره؟ اینه که اون به لحاظ اخلاقی بد تره!!! فاجعه است.
من دوست میدارم که راحت بتونم حقیقتی که حس میکنم را بیان کنم - صرف نظر از اینکه نظر جمع موافقشه یا مخالف. و من میدونم که اگر به اون جمع حس وفاداری نداشته باشم راحت تر ابراز مخالفت میکنم با نظر موجود.

در مناظره (بل مغازله) فوکو و چامسکی یکی از نکاتی که فوکو گفت و به دل من نشست این بود که همه هرجا هستیم باید ظلم های سیستماتیک را روشن کنیم. موافقم باهاش. واقعا این منش خوبی برای زیستن است. یادم نمیره Ben Goldacre وقتی اومده بود در مورد خرابکاری های شرکت های دارویی برامون صحبت کنه بعد از سخنرانیش که دورش جمع شدیم قشنگ همین حس را داشتم. اینکه مبارزه با ظلم سخته و هزینه بر.
و هر کسی باید از جایی که میتونه شروع کنه

و امروز قدم اول من خوشحالی از پزشک شدن و ابا از پیوستن قلبی به جامعه پزشکان بود.
همین

پ.ن. این پست تقدیم به پدرم و مادرم و صادق است. که پنج سال تحملم کردند.

Learning

Learning without thinking is useless.
Thinking without learning is dangerous.
- Confucius

رفتن یا نرفتن، مسئله این است

از راهنمایی همه دوستان ممنون میشم.
پذیرش واسه دوره جراحی دو ماهه از هاروارد برام اومده.
اگه اون دوره رو دانشگاه خودم بمونم، احتمالا یکی دو تا مقاله از توش در میاد.
اگه برم، احتمال مقاله هست، ولی خب خیلی کمه، ولی خب، هاروارده.
جای من بودین چه میکردین؟ چرا؟

نتیجه گیری های متافیزیکی

یه مثال میزنم
در مردان، یه کروموزوم X داریم و یه کروموزوم Y. در زنان دو تا کروموزوم X داریم.
روی کروموزوم Y، یه ژنی هست که بهش میگن ژن SRY، این ژن باعث ترشح یه هورمونی میشه که باعث میشه جنین، به جای زن بودن مرد شه.
اگه جنین پسری، این ژنش فعال نشه، با اینکه به لحاظ ژنتیکی مرده، ولی زن خواهد بود از همه نظر. (و البته هزار تا حالت ما بین هم داریم)
خب، اینا همه واقعیات خارجی. حالا، یه سری نتایجی میگیرن از این حرفها، که خیلی جالب توجهه:
- حالت پیش فرض انسان بودن، زن بودن است، مرد بودن زائد است.
- زن بودن، هیچ کار اضافه ای نمی خواهد، برای مرد بودن باید بیش از زن بودن مایه داشت.
- و ...
دقت کنین، این نتیجه ها، هیچ ربط مستقیمی با واقعیات ندارن. به اینها میگم نتیجه های متافیزیکی. یعنی ماورای فیزیک هستن، و نتیجه هایی هستن که هر جوری طرف دلش بخواد میتونه نتیجه بگیره.
و البته همه ما از این نتیجه گیری های مزخرف زیاد میکنیم، منتها حواسمون نیست، مثلا؟
- مرد و زن بودن، هر دو، حالتی برابر هستن که در یکی نبود یک هورمون باعث ترشح زیادتر هورمون دیگری میشود و بالعکس.
این ممکنه به مذاقتون بیشتر خوش بیاد، ولی بازم حواستون باشه، این هم متافیزیکیه. اون "برابری"، فیزیکی نیست، از جنس "ارزش" هاست.
نکته مهم اینه که وابسته به پس زمینه ذهنیمون، از این نتیجه گیریها میکنیم و خیلی هم خوشحال میشیم، در حالیکه این ها "نتیجه گیری" نیست، یه پله ای پریده شده برای رسیدن از اون واقعیات به این گزاره ها، که این پله رو، در جاهای دیگر باید به دنبالش گشت و وارسیش کرد.
همین

دوباره

خب، مدتی در مثنوی تأخیر شد
یه ماهی خارج از محل دسترسی به اینترنت بودم، تو خوابگاه بیمارستان میخوابیدم، بعدش هم یه مقدار سرم شلوغ بود.
دوباره باید شروع کنم به نوشتن، از روانپزشکی (که گفته بودم میگم)، از بخش زنان، از بیماریهای عفونی و مقاربتی و ...
خیلی چیزها دوست دارم بگم
دوباره شروع میکنم به نوشتن
همین
یا علی

passed, more exams to come

بدینوسیله به اطلاع میرساند که شنبه به اطلاع رسید که تز فوق مدیریت پاس شده. هر کسی شیرینی میخواد، پاشه بیاد بدم!
فلاکت اینجاست که کمتر از دو هفته دیگه مونده به امتحانات اعصاب و روانپزشکی. توکل به خدا

امید چشیدن

هله نومید نباشی که تو را یار براند
گرت امروز براند نه که فردات بخواند
در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا
ز پس صبر تو را او به سر صدر نشاند
و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند
نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد
نهلد کشته خود را، کشد آن گاه کشاند
چو دم میش نماند ز دم خود کندش پر
تو ببینی دم یزدان به کجا هات رساند
به مثل گفتم این را و اگر نه کرم او
نکشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند
همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد
بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند
دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش
به که ماند به که ماند به که ماند به که ماند
هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را
بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

مولوی - دیوان شمس - غزل شماره 765

پ.ن. کلا برای دیوان همه شعرا، اصلا همینجوری، این برنامه عالی گنجور رو دانلود کنین، نصب کنین، ثواب داره.

Changed

امروز، اگر محمد دو ماه و نیم پیش رو ببینم، احتمالا اصلا نمیشناسمش. اینقدر تغییر کرده ام.
همین

Unexpected High

هفته پیش بود، پنج شنبه، نشسته بودم منتظر یه سخنرانی غروب که رفقای انجمن شیعه ها رو ببینم، به یکی از رفقا زنگ زدم که کامپیوتر میخونه، اومد و نشستیم یه کم صحبت کردیم، تلاش کرد رو موبایلش یه فایلی رو نشونم بده، نشد، دیدم یه ساعتی مونده به سخنرانی، گفتم بریم یه اتاق کامپیوتر، پا شدیم رفتیم کتابخونه، تکلیفی که بهشون داده بودن، آخرش دو تا سوال اضافی امتیازی داده بود استاده.
چهل و پنج دقیقه طول کشید تا زبان برنامه نویسی رو یاد بگیرم
دو ساعت نوشتن و توضیح شیوه فکر کردن الگوریتمی برنامه طول کشید
سخنرانی کشک، اصلا حالیم نبود
برنامه که تموم شد، از کتابخونه زدیم بیرون، احساس میکردم دارم رو ابرها راه میرم
یاد دوران برنامه نویسی به خیر

قال الأستاذ

استاد روانپزشکی فرمودن "شما در نظر بگیر روانپزشکی رو برای تخصص"
ما هم سر به زیر "چشم"
زهی خیال باطل

انقطاع

مسئله و درگیری امروز اینه که چیزهایی که دارم میخونم و چیزهایی که دارم احساس میکنم، چیزهای جدیدی نیستن که در این اتاق هایی که میشناسم، در جایی قرارشون بدم.
اتاق هام داره به هم میریزه،
و من از ساختمان زده ام بیرون
و سقفم، آسمان اوست
بارون میاد
و من تا استخوانهام خیسه